هفته پیش به اداره مرکزی پست شهری در شمال ایران مراجعه کردم تا برای دومین بار بستهای برای سین بفرستم. بار اول بستهای پنجکیلویی خوراکیهای نازنین ساخت ایران بود و بار دوم لباسهای نازنینی ساخت ایران. بار اول بستهای پنج کیلویی بود و بار دوم بستهای اندکی بیشتر از یک کیلو.
قیمت بستهکوچکتر معادل قیمت بسته بزرگتر شد.
- خانم بسته اولی قبل از عید و قیمت قبلی بود.
در ایران همه قیمتها قیمت قبلی میشوند. قیمت بعدی هم قیمت قبلی میشود. بعد هم قبل میشود.
در ایران عرصه عمومی قبلیست. فرسوده. اداره مرکزی پست شهری در شمال ایران کهنه و کثیف است. اثاثش، میز و صندلی و پله و دیوار همه. اداره مخابرات هم همین است.
کارمندان اداره پست مرکزی اما مهربانند. خیلی کار میکنند و عصبانی نمیشوند. به هجوم ارباب رجوع پاسخ میدهند. صبورند. اینها هم قبلی هستند. در برابر یا کنار عرصه خصوصی قبلی هستند. متعلق و مربوط به گذشته هستند. قدیمی میشوند.
در ایران زمان خیلی زود میگذرد. دیروز در واقع ماه گذشته و ماه گذشته سال گذشته است. شتاب و پرش و جهش است. عرصه خصوصی از روی عرصه عمومی میپرد. عمارتهای شبه پاریسی و کپیکالیفورنیایی از عمارت اداره مخابرات و پست عبور میکند. کذشته پاک میشود. حافظه خاموش میگردد.
۷ مرداد ۱۴۰۲
اداره پست مرکزی شهری در شمال ایران
اشتراک در:
پستها (Atom)