۲۲ دی ۱۳۹۵

از مگریت به هانری کربن


مگریت به کربن
جناب آقای کربن
از شما بسیار سپاسگزارم که مقاله «سمبولیسم در تمثیل عرفانی ابن‌سینا» را بدین شیوایی نگاشته و در یک مجله بلژیکی به چاپ رساندید. «دست تقدیر» مرا با آن آشنا کرد. از شما آنگونه سپاسگزارم که در مقابل خالق بی‌نقص زیبایی‌ها باید شکرگزار بود. در نوشته شما با بیان دقیق بسیاری از ایده‌های احساسی مواجه شدم که خود به سختی می‌توانم با زبان گفتار و نوشتار بیانشان کنم. مسئله حیاتی به نظر من آن احساسی است که دو گونه مرگ را از هم تمییز می‌دهد. پیش از خواندن متن‌تان آن را به این سیاق ترجمه می‌کردم: آگاهی (اگر جهل را هم برافروزد) سرّ را برنمی‌افروزد - سرّ است که آگاهی را برمی‌افروزد - یا: ما در مرگ زندگی می‌کنیم (اکنون چنین زندگی می‌کنیم). نقاشی‌ام که نامش را «پری جاهل» نهاده‌ام، منطبق با احساسی است که رابطه نور- زندگی و تاریکی- مرگ را وارونه می‌کند. شاید تمایل داشته باشید آن را در نمایشگاهی که اکنون در پاریس دارم مشاهده کنید. در این تصویر، این تاریکی است که صور نور را مشخص (و یا نمایان) می‌کند. این صور در نور نامرئی‌اند و آتش‌دان تاریکی است که آنها را نمایان می‌سازد. از اینکه نظرتان را در مورد آثارم بدانم بسیار خرسند خواهم شد، چراکه رای‌ شما برای مریدتان بسیار ارزشمند است.
٣ ژانویه ١٩٥٦
رنه مگریت

هیچ نظری موجود نیست: