۱۲ خرداد ۱۳۹۳

ونسان، فرانسوا، پل و بقیه


دیروز فیلم وَنسان، فرانسوا، پل و دیگران را دیدم از کلود سوته. نمی‌دانم برای چندمین‌بار.  و هر بار مثل روز اول. با کسانی مثل ایومون‌تان و میشل پیکولی و سرژ رژیانی و ژرارد دپاردیو، استفان  اودران و دیگران. فیلم‌های سوته چیزی دارد که دیگر نیست. یافت نمی‌شود. این دوستی‌ها دیگر نیست. این آدم‌ها هم دیگر نیستند. آن اتومبیل‌ها هم. سوته از زیباترین زن هم که استفاده می کرد مثل رومی اشنایدر یا بهترین هنرپیشه‌های مرد، معمولی می‌شدند. آدم‌های کوچه و محله. همسایه. چقدر سیگار می‌کشیدند. پزشک جلو بیمار سیگار می‌کشد. در قطار سیگار می‌کشند. در کافه و رستوران.  به تماشای  مسابقه بوکس.
امروز دیدم که فیلم در سال هزار و نهصد و هفتاد و چهار برنده- سالی که فیلم ساخته شد، برنده
بهترین فیلم فستیوال تهران شده است.

هیچ نظری موجود نیست: