۴ تیر ۱۳۹۳

تصاحب محیط


            ایتالیا از مسابقه رفت بیرون
یکی نوشته زیزو انتقامش را گرفت

من فوتبال نگاه نمی‌کنم تفسیرها را می‌خوانم
عده‌ای فوتبال بازی می‌کنند عده‌ای این بازی‌ها را ترتیب می‌دهند و پول‌ها را می‌چرخانند
عده‌ای به تماشا می‌نشینند و جشن و عزا می‌گیرند

زیزو همان زیدان است




           صبح گزارشی می‌خواندم از بعد از بازی الجزایر در یکی از بدبخت‌ترین شهرهای کوچک نزدیک به پاریس. به نام روبه. با کسره بخوانید که نشود روباه. جایی‌ست که خیلی دلم می‌خواهد یک روز بروم و عکس یگیرم. اما رفتن‌اش به این سادگی‌ها نیست. اگر فیلم قصه نوئل را دیده باشید در روبه می‌گذرد. منطقه‌ای‌ست کارگر نشین که حالا همه بی‌کارند. و مهاجر نشین. با خانه‌های کارگری مثل نازی‌آباد قدیم. آجری. گزارش می‌گفت که پلیس راه‌ها را به مرکز شهر بسته بود. الجزایری‌ها از هر سنی و نسلی جمع شده بودند با پرچم‌هاشان. بعد الجزایر باخته بود و  مردم جشن گرفته بودند. 
گزارش‌گر به این پرداخته بود که چرا وقتی بازی را باخته‌اند هم جشن می‌گیرند. گزارش طولانی بود و من هم حوصله تعریف‌اش را ندارم. اما خلاصه این بود که برای تصاحب محیط- خیابان است که بیرون می‌ریزند و وقتی هم که باخته‌اند جشن می‌گیرند و سروصدا می‌کنند. 
فکر کردم که ایرانیان هم به نوعی مهاجر‌اند. در مملکت خودشان. 


نیاز به یادآوری‌ست که مهاجران الجزابری فرانسه فرانسوی هستند؟

هیچ نظری موجود نیست: