۱۴ مرداد ۱۳۹۲

آقا


 بیست و نهم ژوئیه
یعد از خواندن سخنان آقا:
یه نظر من به‌تر است انتخابات ۸۸ ناموسی نشود از هر  دو طرف،  در خواست عذرخواهی معنی ندارد.  این جا معنی ندارد. آقا حتما می‌دانند که مسئله  مسئله دو نفر و سه نفر  نیست. دو  و سه نفر جیزی دیگر برای از دست دادن ندارند. شده‌اند آن‌چه شده اند و از جان شان گذشته اند. جانشان برای ان‌ها که در برون هستند معنی دارد.  و عزیز است.  در نهایت زجر می‌کشند و این‌هم مسئله‌ای نباید برای یک شیعه باشد. خودشان را نزدیک‌تر  به امامان پیدا می‌کنند.  تقاصای عذرخواهی  تقاضای زانو زدن همان‌هاست که «اردوکشی خیابانی» کردند.  یعنی سهمی از مردم.  آقا از خطر درگیری می‌گویند- اشاره شان به آن‌چه در بیرون می‌گذرد. من البته به این خطر اصلا باور ندارم - نه در خیابان‌های تهران . در کنار مرزها حکایت دیگری‌ست.  بنشینند ویرانی‌های دولت هشت ساله را بگذارند کنار «اردوکشی خیابانی». حتی از نقطه نظر خودشان و پنچره نگاهشان. و در ست این جاست که می گویم ناموسی نکنید..
پس باید دل همه را به دست  آورد. قرار این است میرحسین و کروبی از حانب خود عذر بخواهند یا از جانب چند میلیون و سهمی از مردم.  قرار است سهمی از مردم عذر بخواهند؟
نه نمی‌شود. به هزار دلیل نمی‌شود. ایران امروز هم امکان محاکمه‌ای درست و عادلانه نمی‌دهد.  باید عقل‌ها را سرهم بگذارند و  قائله را ختم کنند.  خردمندانه و سیاست‌مدارانه.

سی ژوئیه
ببینید
 َ آقا اصلا منکر آن سهم از مردم نشدند.  قبل از انتخابات هم از مخالفین نظام دعوت کردند که رآی دهند. به خاطر کشور و ایران رآی دهند. این ها یعنی به رسمیت شناختن دیگری. همان سهم. آقا می‌خواهند میرحسین و کروبی عذر یخواهند که چرا این سهم از مردم را به خیابان کشانده و کشیده‌اند. خوب، آقا هنوز این‌طور فکر می‌کنند و می‌اندیشند.  ایشان وظیفه حفظ نظام را دارند و حفظ مملکت را.  گفته‌اند همسایه‌ها را نگاه کنید. گفته اند اگر مردم و خدا و این‌ها به یاری نمی‌آمدند چنان و چنین می‌شد.  پس یعنی معتقد یه گرایش‌های گوناگون و اختلاف دید و ذوق و  تفکر و هستند.  منتهی هنوز فکر می‌کنند که مردم را می‌توان به این طرف و آن طرف برد.  پس مردم همیشه دنبال یک رهبر هستند.  و این‌جا رهبر بودن میر حسین و کروبی  را به رسمیت می‌شناسند.  اما حقیقت این است که آن‌ها رهبر نبودند. نمی‌خواستند باشند. امضا می‌کردند همراهان کوچک.  آن‌ها فقط مقاومت کردند.   و مقاومت ان‌ها همان سهم  از مردم را به نظام وصل می کرد. یا از بریدنش جلوگیری می‌کرد. چون آن‌ها از نظام بودند.  


هیچ نظری موجود نیست: