۱۷ اسفند ۱۳۹۱

رسانه‌های چاوز




روزنامه لوموند بخش امریکایش در این مدت در چندین مقاله به وضعیت رسانه‌ها در ونزوئلا پرداخته است. در یکی از آن‌ها به خطر سی ماه زندان در صورت کشیدن  و انتشار کاریکاتوری از هوگو چاوز اشاره می‌کند.  و به جریمه شدن شبکه‌های تلویزیونی در صورت «تشویش اذهان عمومی».

مقاله‌ای چنین می‌نویسد:

رئیس چاوز چگونه رسانه‌ها را در خدمت کیش شخصیت به کار گرفت.
حکومت هفت شبکه تلویزیونی در اختیار دارد و سه رادیوی ملی آماده خدمت تا مردم را به انقلاب بولیواری بخواند. از زمان  شروع بیماری‌اش در سال ۲۰۱۱ تا زمان مبارزات انتخاباتی ۲۰۱۲، چاوز ورودی کوبنده به رسانه‌ها داشت با اضافه کردن زمان آنتن اجازه داده شده به هر نامزد، به نام رئیس حکومت.
گزارش‌گران بدون مرز در گزارشی به مصادره شدن کلام عمومی، اخلال در برنامه‌های صدا و سیما و به شکلی به سانسور اشاره می‌کنند. ۲۰۰۰ مداخله عنوان شده است. میان سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰ که روی هم دو ماه آنتن بدون وقفه می‌شود. بدون به حساب آوردن برنامه «الو پرزیدنت» که چاوز خود اجرا می‌کرد.
در زمان تآسیس الو پرزیدنت در ماه مه ۱۹۹۹، چاوز این شو هفتگی را به موازات خلق و خوی خود کش داد. قصه تعریف کرد. آواز خواند. دشمنان را به سخره گرفت یا تصمیم‌های سیاسی اعلام کرد. مثل ملی‌کردن کمپانی‌های بزرگ. این‌خود‌گویی‌های بی پایانش که می‌توانست شش تا هفت ساعت به درازا بکشد، به لحظه‌های به یاد ماندنی تبدیل شد آن‌جا که خطاب به ژرژ بوش گفت: تو الاغ هستی. در برنامه ۱۹ مارس ۲۰۰۶.
جریمه‌ی شبکه خصوصی گلوبوویزیون به خاطر «تشویش اذهان عمومی». بستن قدیمی‌ترین شبکه خصوصی rctv ، کاهش تبلیغات خصوصی،  روش‌های مهار اطلاعات منتشر شده از طریق رادیو و تلویزیون و مطبوعات کشور، گزارش دیگری‌ست. قوانینی که او وضع کرد، تا مجازات پخش برنامه‌هایی معترض به مسئولین دولت تا ممنوع کردن پیام که ممکن بود اذهان عمومی را مضطرب کند، به لغو برنامه‌های شبکه تلویزیونی منجر شد.
تعداد شبکه‌های تلویزیون دولتی از یک به شش رسید. در حالی که شبکه‌های خصوصی منتقد دولت مورد تهدید واقع شدند. یا به خود‌سانسوری محکوم.

قدیمی‌ترین شبکه تلویزیون خصوصی یکی از قربانیان آن بود. بعد از این‌که در نوامبر سال ۲۰۰۶ سکانسی  پخش کرد که در آن وزیر انرژی ونزوئلا به کارمندان کمپانی نفتی می‌گفت اگر از رئیس حمایت نکنند باید شغل‌شان را ترک کنند، در کشوری که حکومت- رئیس به بازار کار تسلط دارد. چاوز به صورت علنی و عمومی به این شبکه و شبکه‌های دیگر  اخطار داد که در خطر از دست دادن جواز خود هستند.  یک ماه بعد چاوز تصمیم گرفت که  rctv دیگر بر فرکانس‌های عمومی پخش نشود.  در ماه مه ۲۰۰۷. شبکه به جای فرکانس‌ باز به روی کابل- ماهواره نقل و مکان کرد. سه سال بعد از کابل هم اخراج شد. اپراتورش را مجبور کردند تا دیگر برنامه‌هایش را پخش نکند.
چون  شبکه تلویزیونی معترض به نظام بود مورد تهدید واقع شد. در ژوئن ۲۰۱۱ شورش را در یک زندان پوشش داده‌ بود . آن‌جا که خانواده‌های زندانی‌ها پلیس را مقصر مرگ زندانی‌ها دانسته بودند. پرزیدنت چاوز به «به آتش کشیدن کشور با هدف براندازی» محکومشان کرد.
از موضوع‌هایی که تخم اضطراب به دل مردم می‌ پاشد. شورش در زندان است، کندی در رسید امداد بعد از زلزله است. رشوه است و البته افزایش جنایت که نباید افشا کرد و نباید نشان داد که سردخانه کاراکاس چقدر سرش شلوغ است  و از رنج خانواده‌هایی که مجبورند  به کارمندان پول بدهند تا جسد خویشان خود را در مدت قابل‌قبول‌تری تحویل بگیرند.

دولت خیلی زود دستور تفحص به هیئت بررسی  جهت تحقیق در مدیریت خشونت به دست شبکه تلویزیونی داد و به این نتیجه رسید که «نفرت را تشویق کرده  و به دلایل سیاسی تخم اضطراب  در دل مردم پاشیده» و شبکه را به ۲،۱ میلیارد دلار یعنی ۷،۵ در صد درآمدش در سال ۲۰۱۰ محکوم کرد. هم‌اکنون این شبکه تحت بررسی هیئت‌های دیگری‌ست.

هیچ نظری موجود نیست: