۹ فروردین ۱۳۹۲

پاریس نیمه‌شب


امروز فیلم نیمه شب در پاریس وودی الن را دیدم. فایده‌ای ندارد. آیا این امریکایی آن فیلم اولمی ایتالیایی را - نامش چه بود؟ افسانه می‌خواره مقدس را دیده است؟ با این حال اگر هنوز رز ارغوانی قاهره را نساخته بود، می‌شد به ابداعی دل خوش کرد. اما نه. پاریس این نیست.
وودی الن نمی‌تواند هیچ تاریخی را زنده کند. آدم‌هایش سبک‌اند. مقیم نیستند. در قالب و کالبد کسی نمی‌روند. نه این‌که فاصله‌ای میان آن‌ها و قصه باشد. از جنس هواند. بمیرند هم کسی دردش نمی‌گیرد. بمیرند هم کسی نمی‌میرد.

۲ نظر:

Amirsj Hakimi - امیر حکیمی گفت...

به گمانم یکی از خوبی هاش همین است که اگر بمیرند کسی دردش نمیگیرد.

نیشابور گفت...

می‌خواهید دردتان نگیرد دیگر؟